Czysty butadien otrzymywano z kolei przez rektyfikacje

Czysty butadien otrzymywano z kolei przez rektyfikację, Zarys metody Lebiediewa podany był w patencie 331482/1930, w którym zastrzeżono sobie następujące procesy: 1. metodę produkcji dwuolefin polegającą na ogrzewaniu alkoholu metylowego, etylowego lub propylowego albo ich mieszaniny w obecności katalizatorów mieszanych, z których jeden powoduje odszczepianie się wodoru, drugi zaś – wody; 2. metodę otrzymywania dwuolefin polegającą na zastosowaniu zmniejszonego ciśnienia oraz gwałtownego ochłodzenia produktów reakcji; 3. metodę otrzymywania butadienu polegającą na ogrzewaniu alkoholu etylowego z mieszaniną tlenku glinowego z tlenkiem cynkowym. Powyższa metoda została rozszerzona w rosyjskim patencie , który podaje, że tlenek uranu jest katalizatorem powodującym równoczesne odwodnienie i odwodornienie alkoholi; w analogiczny sposób działają mieszaniny krzemowodorów lub tlenków glinu z solami albo tlenkami manganu itp. Według patentu wydajność wynosi 34%. Petrenko podaje, że w ostatnich latach znacznie ulepszono tę metodę. W r. 1939 wydajność butadienu z alkoholu podniosła się z 32,5% do 36,25%. W końcu r. 1939 wydajność wzrosła do 41%, co stanowi 70% wydajności teoretycznej. Spowodowało to spadek zużycia alkoholu na wyprodukowanie jednej tony kauczuku z 3288 ton w r. 1928 do 2806 ton w r. 1939. Ostromyslenski odkrył, że mieszanina alkoholu i aldehydu octowego ogrzana do odpowiedniej temperatury w obecności kaolinu daje butadien. W czasie prowadzenia tych prac badawczych nad kauczukiem syntetycznym Ostromyslenski przeprowadził większą część podstawowych badań nad chlorkiem winylu, które doprowadziły do produkcji na skalę techniczną żywic poliwinylowych. [patrz też: koszt cynkowania , strefa przemarzania , żebra rozdzielcze ]

Powiązane tematy z artykułem: koszt cynkowania strefa przemarzania żebra rozdzielcze