KOSZTY DODATKOWE PALIWA W ZIMIE

width=600Paliwo jest jednym z podstawowych elementów kosztów dodatkowych. Rozpiętość zużycia paliwa jest bardzo duża w zależności od stosowanych metod wykonawstwa. Poza tym zdawałoby się teoretycznie, że zużycie paliwa powinno powodować koszty proporcjonalne do średnich temperatur zewnętrznych. Jednakże wobec tego, że pewne ilości paliwa stosowane są do różnych celów w zależności od obowiązujących przepisów i potrzeb, proporcjonalność ta jest trudna do uchwycenia zwłaszcza, że koszty wynikające z niewłaściwego stosowania ogrzewania są znacznie większe. Postaramy się zilustrować to twierdzenie przykładami.

Jezeli ogrzewamy cieplak do temperatury + 8°C, przeciętna zaś temperatura zewnętrzna w styczniu w Warszawie wynosi -2,9°C, to w przypadku przeciętnych mrozów W styczniu -6°C zwiększenie zapotrzebowania paliwa wyniesie

8-(-6) 1. 100=28%
8-(-2,9)

Założyliśmy teoretyczną proporcjonalność strat ciepła do różnic temperatur. Continue reading „KOSZTY DODATKOWE PALIWA W ZIMIE”

Koszty dodatkowe przy wykonywaniu robót zimowych

width=600

Koszty dodatkowe przy wykonywaniu robót zimowych mają zasadnicze znaczenie. Problem robót budowlanych w okresie zimowym jest problemem zarówno technicznym jak i ekonomicznym. Elementem decydującym są tutaj duże korzyści gospodarcze, jakie otrzymuje społeczeństwo. Toteż wysokość tych kosztów i wszelkie studia nad ich zmiennością
mają ogromne znaczenie. Analiza tych kosztów wpływa w wysokim stopniu i na zagadnienia techniczne pozwalając na dysponowanie metodami wykonawstwa i umiejętne wykorzystanie ich właściwości technologicznych zgodnie ze wskazówkami, jakie nam daj ekonomika. Continue reading „Koszty dodatkowe przy wykonywaniu robót zimowych”

Zbudowano doswiadczalna aparature do produkcji butadienu z butandiolu

Proponowano zastosowanie do produkcji alkoholu ługów posulfitowych otrzymywanych przy produkcji celulozy. Zbudowano doświadczalną aparaturę do produkcji butadienu z butandiolu otrzymywanego drogą fermentacji zboża. Największą trudność sprawiało oddzielenie glikolu od powstałej mieszaniny. Następnie w celu otrzymania butadienu glikol przeprowadza się w dwuoctan glikolu, który ogrzewa się do temperatury 500°C; wydajność procesu wynosi -88% . Ogólna wydajność całego procesu wynosi od 80 do 90 kg butadienu z1 m3 żyta. Continue reading „Zbudowano doswiadczalna aparature do produkcji butadienu z butandiolu”

Dwa skladniki katalizatora

Poniżej zamieszczony, jest opis procesu otrzymywania butadienu z alkoholu, stosowany w ZSRR przy produkcji kauczuku SK. 1. Dwa składniki katalizatora muszą być dokładnie zmieszane w stosunku 25% składnika 1 oraz 75% składnika 2. 2. Mieszanka musi być tak sporządzona, aby miała możliwie największą powierzchnię aktywną. Continue reading „Dwa skladniki katalizatora”

Rusztowania drabinowe

Rusztowania drabinowe Rusztowaniami drabinowymi nazywamy rusztowania budowlane z drabin ustawionych pionowo na podkładach, rzędami jedna za drugą, powiązanych tężnikami i wyposażonych w pomosty robocze. Wysokość rusztowań z drabin nie powinna być większa niż: a) 14,5 m, gdy są stosowane drabiny pojedyncze i przy układzie tężników, niezależnie od liczby drabin w rzędzie; a) 14,5 m, gdy są stosowane drabiny pojedyncze i przy układzie tężników 3 i 4 drabiny w rzędzie; c) 19 przy stosowaniu drabin pojedynczych i przy układzie tężników 5 i 6 drabin w rzędzie; d) 21 m, gdy są stosowane drabiny podwójne w dolnej kondygnacji rusztowania i przy układzie tężników niezależnie od liczby drabin w rzędzie; e) 25,5 m, są stosowane drabiny pojedyncze i przy układzie tężników i 7 więcej drabin w rzędzie. Szerokość drabiny w świetle między stojakami powinna wynosić 250 m, rozstaw osiowy szczebli – 500 mm, przekrój stojaków drabiny po ostruganiu 50 X 100 mm, przekrój szczebli po ostruganiu 32 X 63 mm długość drabiny 6 lub 8 m. Drabina jest wzmocniona na swej długości 3 ściągaczami ze stali okrągłej o średnicy co najmniej 10 mm, zamocowanymi w stojakach przy szczeblach na nakrętki z podkładkami. Tężniki daje się z desek grubości 25 mm i szerokości 14 -; – 18 cm. Continue reading „Rusztowania drabinowe”

Pomost uklada sie z jednej warstwy desek grubosci 50 mm

Pomost układa się z jednej warstwy desek grubości 50 mm. Poręcz stanowią deski grubości 25 mm i szerokości co najmniej 140 mm. Podkładki wykonuje się z desek grubości 25 -; – 50 mm, szerokości 12 cm i. długości 1 m. Drabiny ustawia się na podkładkach na wyrównanym podłożu, zachowując między nimi odstęp 2 -7- 2,5 m. Continue reading „Pomost uklada sie z jednej warstwy desek grubosci 50 mm”

Zuraw „Uralec” o udzwigu 1 t

Żuraw Uralec o udźwigu 1 t jest przeznaczony do podnoszenia cegły, zaprawy i materiałów budowlanych o długich wymiarach I może być stosowany w budownictwie przemysłowym i mieszkaniowym zamiast żurawia słupowego. Żuraw ustawia się na specjalnej metalowej podstawie o wysokości 2,2 m na belkach – stropów. W miarę powiększania wysokości wykonywanego budynku żuraw przenosi się na strop następny, przy czym przed przeniesieniem zarówno sam żuraw, jak i podstawa ulegają rozbiórce na oddzielne części, których ciężar obliczony jest według założenia, że do przenoszenia jej użyje się trzech ,czterech ludzi. Główny maszt żurawia wzmocniony jest dwoma zastrzałami ustawionymi pod kątem 90°. Wysięgnik żurawia o stałym wysięgu 3,5 m obraca się o około 260° wraz z masztem, którego stopa oparta jest o czop kulisty. Continue reading „Zuraw „Uralec” o udzwigu 1 t”

Metody projektowania nawierzchni asfaltobetonowych krajów zachodnioeuropejskich

Drugą metodą, która zyskuje szersze zastosowanie w praktyce, jest metoda Guszosdoru, wiążąca ściśle właściwości fizyczne i mechaniczne masy z ilością i jakością użytego asfaltu i wypełniacza. Metody projektowania nawierzchni asfaltobetonowych krajów zachodnioeuropejskich. Z Ameryki w zasadzie zbliżają się w swych założeniach do zasad poprzednio podanych. Istnieje wyraźna tendencja do powiązania zasad projektowania zawartości poszczególnych składników masy z własnościami fizycznymi i mechanicznymi próbek wykonanych laboratoryjnie oraz powiązania badań i ustaleń laboratoryjnych z wynikami zachowania się nawierzchni pod działaniem ruchu i w różnych warunkach. Zagadnienie to, jak i wiele innych, a zwłaszcza nośności podłoża i grubości nawierzchni, wymaga zgromadzenia właściwego materiału doświadczalnego dla poczynienia miarodajnych uogólnień. Continue reading „Metody projektowania nawierzchni asfaltobetonowych krajów zachodnioeuropejskich”

Masy smolobetonowe

Masy smołobetonowe Projektowanie składu mas do nawierzchni bitumicznych typu betonowego o lepiszczu smołowym, jeśli chodzi o dobór kruszywa, jest oparte w zasadzie na tych samych założeniach, które stasuje się do mas asfalto-betonowych. Ustalenie właściwej ilości lepiszcza smołowego dla projektowanej masy jest trudniejsze z uwagi na to, że ulega ono z czasem zagęszczeniu na skutek. parowania i zmian chemicznych w składnikach smoły. Niewielkie nawet odchylenia poniżej lub powyżej potrzebnej dla kruszywa ilości smoły, powodować mogą złe zachowanie się nawierzchni pod działaniem ruchu. Niedomiar smoły powoduje szybkie ścieranie się nawierzchni i rozpad na skutek słabego powiązania ziarn, nadmiar zaś – zjawiska plastycznych odkształceń w postaci fal, przesunięć i spływania, zwłaszcza na spadkach. Continue reading „Masy smolobetonowe”

Metody rosyjskie przewiduja wyliczanie potrzebnej ilosci smoly jak dla asfaltu i stosowanie wspólczynnika

Metody rosyjskie przewidują wyliczanie potrzebnej ilości smoły jak dla asfaltu i stosowanie współczynnika opartego na doświadczeniach z praktyki oraz na własnościach fizycznych i mechanicznych, uzyskanych mas w stanie zimnym i po ogrzaniu. Istnieje wiele metod opartych na odpowiednich krzywych lub na obliczeniu powierzchni właściwej (metoda kalifornijska) kontrolowanych zachowaniem się próbek po namoczeniu (metoda francuska). W warunkach polskich stosuje się najczęściej metodę obliczeniową na podstawie powierzchni właściwej kruszywa mineralnego, kontrolowaną wyglądem masy oraz jej zachowaniem się przy zagęszczeniu . Ilość smoły w procentach ciężarowych dla mas smołobetonowych jest ustalona również według wzoru: l) S = (0,02 –; – 0,022) a + (0,07 –; – 0,074) b + (0,20 –; – 0,22) c w którym: S – ilość smoły w procentach ciężarowych, a – ilość ziarn w procentach ciężarowych w mieszance mineralnej, pozostających na sicie nr 10 (ziarna > 2 mm), b ilość ziarn w procentach ciężarowych w mieszance mineralnej, przechodzących przez sito (ziarna frakcji piaskowej), c – ilość ziarn w procentach ciężarowych w mieszance mineralnej przechodzących przez sito nr 200(ziarna < 0,074 mm). Współczynniki należy zwiększyć, gdy w mieszance mineralnej większość ziarn jest kruszywem chłonnym. Continue reading „Metody rosyjskie przewiduja wyliczanie potrzebnej ilosci smoly jak dla asfaltu i stosowanie wspólczynnika”